Nie broń się, bo pójdziesz siedzieć.

27.12.2009

Biznesmen z High Wycombe w Buckinghamshire, który w obronie najbliższych zaatakował bandziorów grożących nożami jego rodzinie, został skazany na 30 miesięcy pozbawienia wolności.

Za jego sprawą odżyła na nowo trudna debata o dopuszczalnej granicy obrony własnej, jaką może zastosować przeciwko intruzom właściciel domu.
Sędzia najpierw pochwalił odwagę Munira Hussaina, prezesa Asian Business Council, wykazaną podczas obrony żony i trójki dzieci, ale potem skazał go za przemoc użytą w odpowiedzi na tenże atak. Jeden z napastników uniknął w ogóle kary więzienia.

Zajście miało miejsce podczas Ramadanu, kiedy cała rodzina wracała z meczetu. Zastali w domu trzech intruzów w kominiarkach. Hussainowi powiedzieli, że go zabiją. Członkom jego rodziny związali ręce na plecach i wszystkich zmuszali do czołgania się z pokoju do pokoju. Hussainowi (lat 53) udało się uciec rzucając w mężczyzn stolikiem do kawy. Potem zdołał powiadomić brata Tokeera (lat 35), razem z którym gonił napastników ulicą, aż jednego z nich zdołał przewrócić na ziemię.

To, co nastąpiło potem, opisano w sądzie królewskim w Reading jako za daleko posuniętą samoobronę. Jeden z przestępców, Walid Salem, odniósł nieodwracalne uszkodzenia mózgu, po uderzeniu kijem do krykieta tak silnym, że ten aż pękł na trzy kawałki. Sąsiedzi widzieli kilku mężczyzn bijących Salema różnymi przedmiotami, w tym metalowym prętem.

Munir Hussain uważa, że zawiódł swoją żonę Shaheen Begum, synów Awaisa (lat 21), Samada (lat 15) i 18-letnią córkę Arooj, ponieważ nie zdołał uchronić ich przed Salemem i jego gangiem. Pani Begum opowiadała w sądzie o swoich obawach, że napastnicy zabiją jej najmłodszego syna. – Bili mojego męża – zeznawała. – Gdy prosiłam, by przestali, albo kiedy w ogóle podnosiłam głowę, zaczynali się nad nim znęcać jeszcze bardziej. Kazali nam leżeć twarzą do ziemi i nie odzywać się, bo nas wszystkich zabiją. To było przerażające.

Salem był jedynym z napastników zatrzymanych bezpośrednio po przestępstwie, do którego doszło we wrześniu ubiegłego roku, jednak obrażenia głowy spowodowały, że uznano go za niezdolnego do odpowiadania na stawiany mu zarzut bezprawnego uwięzienia rodziny Hussainów. We wrześniu sąd wydał w stosunku do niego nakaz dwuletniego nadzoru. Salem miał już na swoim koncie 50 wyroków skazujących za rozmaite akty łamania prawa. Obecnie przebywa w areszcie tymczasowym, w oczekiwaniu na proces o fałszowanie kart kredytowych.

Munira i Tokeera Hussainów, opisywanych jako ludzie rodzinni, zaangażowani w życie lokalnej społeczności, uznano za winnych celowego spowodowania ciężkiego uszkodzenia ciała. Prokurator przekonywał, że obaj mężczyźni dopuścili się "napaści odwetowej". Sędzia John Reddihough zasądził wyrok 30 miesięcy więzienia dla Munira i 39 miesięcy dla Tokeera.

Munir Hussain jest inżynierem. Przyjechał do Wielkiej Brytanii w 1964 roku. Założył tu własną firmę o rocznych obrotach wynoszących 2,4 miliona funtów, zatrudniającą obecnie dziewięć osób. Był też prezesem rady równości rasowej Wycombe.

Sędzia Reddihough przyznał, że rodzina Hussainów padała ofiarą "poważnego i niegodziwego przestępstwa" oraz pochwalił odwagę nastoletniego syna, który uciekł i podniósł alarm. Podkreślił też odwagę samego Munira Hussaina, ale stwierdził, że ten potem "w brutalny i przerażający sposób" zaatakował leżącego na ziemi, bezbronnego Salema.

– Jeśli pozwolimy, by ludzie brali prawo w swoje ręce i sami natychmiast wymierzali okrutną karę na zatrzymanym sprawcy, zamiast pozwolić działać wymiarowi sprawiedliwości, wówczas państwo prawa i system sądowniczy będące wyznacznikami cywilizowanego społeczeństwa upadną – wyjaśnił sędzia. Mecenas Michael Wolkind broniący Munira Hussaina zapowiedział apelację.

Dodał, że sprawa ta pod wieloma względami przypomina przypadek Tony’ego Martina, skazanego na karę więzienia za zastrzelenie nastoletniego włamywacza. Po apelacji wyrok za morderstwo zamieniono mu na wyrok za nieumyślne spowodowanie śmierci, a karę pozbawienia wolności skrócono do pięciu lat.

Rodzina Hussainów wydała oświadczenie, w którym stwierdza: "Jesteśmy zrozpaczeni. Mamy jednak nadzieję, że sprawiedliwość zatriumfuje".

Źródło: www.onet.pl ; The Times.